How to disappear completely

Küçülmek lazım. Basitleşmek. Anlaşılamayacak kadar basit olmak lazım. Peki bunları illa ellimden sonra mı yapmam lazım? Belki de ancak o zaman olanak buluyorsundur. Belki de ancak o zaman hakedecek kadar yorulmuş olunuyordur. Haketmek gibi bir derdim yok.

Bunalıma meyilli biri değilimdir. Akli ve duygusal sağlığımın kale gibi olduğunu iddia edecek değilim ama kolay kolay da eğilip bükülmem. Çok ağır bunalımlar yaşamadım hiç. Çöküntülerim oldu elbet ama sürekli olarak varolan bir sıkıntının dalganmasından ibaretti hep. Dip görmedim hiç. Yalnız sanırım biraz alçaktan uçuyorum. Ya da ne bileyim çok yükselmeye vakit olmadı.

Yalnızlığı seviyorum ben bir hayli. O yüzden kendimi yalnız addediyorum yer yer. O kadar da yalnız değilmişim ama ben böyleyim bir yerde. Kafa toplamak için yalnız kalmak istemiyorum, kafam hep toplu olsun istiyorum; iki yüz görünce dağılıyor yavşak. E durumlar böyle olunca sosyallik vazgeçilebilir bir yerlerde duruyor.

İnsanlar oluyor etrafta çeşitli yarıçaplarda. Seviyorsun bunları, seviliyorsun bunlar tarafından. Ama asıl olan başka bir şey ya, ondan bahsediyorum. Korku yaratıyor hani. Kaybetmekten korktuğum birkaç şey oldu, var; ama beni kaybedebilecek olup da kaybetmekten korkan kimsem olmadı. Sıkıntı yok yani. Gitsem, giderim.

Ne duruyorum o zaman? Durmuyorum aslında. Zemin hazırlıyorum. Uzun vadeli bir plan. (Gitmek anlık bir karar olmak zorunda değil, fazla televizyon izliyorsunuz) Giderek küçüleceğim. Ufak ufak, alışa alışa, alıştıra alıştıra. Bilmiyorum belki de hakikaten ellimde gidebilecek küçüklüğe ulaşırım. Gerçi sanmıyorum yahu. Plan fena değil zira, o kadar sürüncemede kalmaz.

O sıralarda hala blog yazıyor olur muyum, yoksa bu küçülmenin bir parçası mı olur bilmiyorum (facebook olacak mesela, planladım bunu da) ama giderken son yazıyı yazacağım, Can Koçak deyimiyle “gereksiz şov”umu yazacağım buraya. Sonra puf! Tay tay.