Her Neyse

-Dünyadaki en büyük sır ne?

-Belki de cevap çok basittir.
Belki de dünyadaki en büyük sır hiç bir sır olmadığıdır.
Belki de her şey dışarıdan göründüğü gibidir.
Ama hayır, tabi ki sırlar var.
Tabi ki paylaşılmaması gereken gerçekler mevcut.
Burada ki asıl soru şu, ne kadarına ihtiyacın var?

-Yetecek kadarına.

-Ne demek yetecek kadarına? Neye yetecek, kime yetecek kadarına?
Sınırlarını böyle mi belirliyorsun? Yetinerek mi?
"Sıfır" ve ya hiç de kimilerine yetebilir, kimilerineyse dünyalar az gelebilir.
...İhtiyaç dediğim için mi böyle konuşuyorsun?
Ama haklı olabilirsin.
İhtiyacı yeterlilikle karşılamak anlaşılabilir, ...belki.
Sorumu değiştireyim öyleyse; ne kadarını istiyorsun?

-Bilmiyorum, tamam mı, bilmiyorum.
Ulaşmadığım bir sınır hakkında nasıl konuşmamanı bekliyorsun.
Ne kadar, bilmiyorum.
Oraya varana kadar da bilmiyeceğim.

-Yapma ama, her şeyi tecrübe ederek öğrenmiyorun değil mi?

-Başkalarının nasihatlarından bahsetme bana!

-Sana başkalarından bahseden oldu mu? Aptallaşma.
Ben senden bahsediyorum.
Ne yapacağını bilmediği zaman bile, bir şeyler yapmayı başarabilen şeyden bahsediyorum.
İnsan olmayı kolay mı sanıyorsun sen?
Anlaşılan öyle.
Bir de bilge olmak istiyorsun.
Bilmek istiyorsun.
O halde hiç bir şey bilmiyorsun.

-Belki de bilmiyorum, evet bilmiyorum n'olmuş yani?

-O zaman ne kadarına ihtiyacın olduğunu biliyorsun. Gerçeğe ne kadar uzaksan o kadar tutarlı bir gerçek olgun vardır.

-Ne kadar az biliyorsam, şüphelerim o kadar gerçek.

-Ne kadar az biliyorsan, şüphelerin o kadar gerçek.

-Yarın yine gelecek misin?

-Şüphe mi ediyorsun?

-Seni tanımıyorum.

-Üzgünüm, şüphelerin kadar gerçek değilim.

-Ne demeye çalışıyorsun.

-Yarın görüşürüz.

-Umarım.

-Çok geç.

-Ne demek çok geç?

-Hoşçakal.

-Gidersen, her şeyi öğrenirim.

-Bunu yapamazsın.

-Elbette yaparım. Yemin ederim ki yaparım.

-Üzgünüm, o kadar şüpheci değilsin.

-Yarın gelip gelmeyeceğinden şüphe ettim ama!

-Hayır, etmedin. Yarın gelmeyeceğimi biliyorsun.

-Lanet olsun.

-Hoşçakal.

-Her neyse.