3 Nisan 1984
Sondum. Biriciktim ve karşıydım. Hastaydım, birazdan ağlayacaktım. Kimi kandırıyorum. Ben ağlamam. Ağlamak kabullenmek demektir. Ben karanlıkta cahillere liderlik ederken güçlendirdim kendimi. Öyle kolay kolay kabullenmem. O kadar çabuk değil. Uyudum. Uyuyakaldım. Tek başıma kaldım. Sondum. Güzellik uğruna yazı yazıyorum. Korkak değilim. Hayır. Bunu yapabilirim. Bu korkaklık demek değil çünkü. Çürüdüm. Büyüdüm. Sondum. Son adamdım. Adam gibi adam değildim belki ama son adamdan, “O”ndan başkası değildim. Eridim, tükendim, yüceldim. Sustum. Neden hala burada olduğumu düşündüm. Afalladım. Ümidimi kaybetmiştim. Korkmadım. Ağlamadım. Gerildim. Dibine kadar gerildim ama korkmadım. Yazdım. Çalakalem yazdım. Duyduğumu, gördüğümü yazdım, ama hissettiğimi yazmadım. Hissettiğimi ima ettim. Elim acıdı, yine de devam ettim. Durdum. Farkına vardım. Bitirdim. Sondum. Sonum. Son.
Winston Smith
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder